|
|
Wyłoniono Laureata
Kapituła Ogólnopolskiej Nagrody im. ks. Janusza Pasierba wybrała 5 maja 2005 r. dziewiątego już laureata Nagrody, którym został urodzony w Grudziądzu były ambasador RP przy Stolicy Apostolskiej, literat i dziennikarz – Stefan Frankiewicz.
Ks. Janusz Pasierb zmarł 15 grudnia 1993 r. Był uczonym, artystą, historykiem sztuki i poetą, jednym z najwybitniejszych twórców polskiej kultury. Urodził się 7 stycznia 1929 r. w Lubawie na Pomorzu, po studiach w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Chełmińskiej w Pelplinie - rozpoczął swoje kapłańskie posługiwanie w Grudziądzu w parafii św. Mikołaja.
Ogólnopolską Nagrodę im. ks. Janusza Pasierba ustanowiła Rada Miasta z inicjatywy Klubu Inteligencji Katolickiej w Grudziądzu w 1996 r. Wyróżnienie to ma na celu - z jednej strony promowanie godnych postaci, którzy w swojej twórczości artystycznej promują wartości chrześcijańskie, a z drugiej - poprzez pracę Kapituły gromadzenie wokół tej inicjatywy wybitnych osobistości pochodzących z Grudziądza i Pomorza.
Postanowiono, że Ogólnopolska Nagroda im. będzie przyznawana raz w roku, na wniosek powołanej Kapituły, w skład której wchodzą członkowie Klubu Inteligencji Katolickiej oraz osoby związane z działalnością kulturalną w mieście.
Aktualnie w skład Kapituły wchodzą:
Przewodniczący: ks. inf. Tadeusz Nowicki, proboszcz parafii św. Mikołaja, Kapelan KIK
Andrzej Wiśniewski, Prezydent Miasta Grudziądza
Karola Skowrońska, Prezes Grudziądzkiego Towarzystwa Kultury, Dyrektor Biblioteki
Jadwiga Drozdowska, Wicedyrektor Muzeum w Grudziądzu
Tomasz Wołowski, Prezes KIK w Grudziądzu
Sławomir Szymański, Wiceprezes KIK w Grudziądzu.
Stefan Frankiewicz to dziewiąty już laureat Nagrody. Wcześniej wyróżnienie to otrzymali ks. Jan Twardowski (1996 r.), Krzysztof Zanussi (1998 r.), prof. Stefan Stuligrosz (1999 r.), Augustyn Bloch (2000 r.), ks. prof. Andrzej Szostek (2001 r.), Krystyna Szalewska (2002 r.), Jan Pospieszalski (2003 r.) oraz rok temu, ks. biskup Jan Zawitkowski.
Stefan Frankiewicz urodził się w Grudziądzu, 31 sierpnia 1940 roku. Uczy się, a w roku 1958 robi maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Jana III Sobieskiego w Grudziądzu.
W latach 1960-1965 studiuje filologię polską na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pracę magisterską napisał na temat poezji Dwudziestolecia międzywojennego, pod kierunkiem prof. Konrada Górskiego. Przez następne dwa lata jest pracownikiem toruńskiego uniwersytetu, w Dziale Informacji Biblioteki Uniwersyteckiej.
Od roku 1965 wiąże się z Klubem Inteligencji Katolickiej w Toruniu, jednym z pięciu powstałych po Październiku 1956 środowisk zorganizowanego laikatu w Polsce. Niezwykłością klubu toruńskiego było uczestnictwo w nim najwybitniejszych wówczas profesorów tutejszego uniwersytetu, jak również szerokiego kręgu odważnej i liczącej się z ponoszonym ryzykiem młodzieży. W latach 1966-1970 Stefan Frankiewicz pełni funkcję sekretarza zarządu. W tym czasie Klub wraz z Duszpasterstwem Akademickim w Toruniu stał się ważnym ośrodkiem spotkań z wybitnymi przedstawicielami polskiej kultury i niezależnej myśli społecznej. Gośćmi toruńskiego KIK-u byli m.in. Jerzy Zawieyski, Jerzy Turowicz, Tadeusz Mazowiecki, Roman Brandstaetter, Anna Morawska, Stanisław Stomma, ks. Janusz St. Pasierb, Anna Kamieńska, ks. Jan Twardowski. Opozycyjna wobec oficjalnego modelu kultury działalność KIK-u, zwłaszcza po Marcu 1968, pociągała za sobą represje ze strony władz uniwersyteckich i Służby Bezpieczeństwa.
W grudniu 1970 formalnie wiąże się z miesięcznikiem „Więź” w Warszawie, z którym już wcześniej współpracował, publikując szereg tekstów, m.in. na temat wydarzeń teatralnych Torunia. W „Więzi” drukuje teksty dotyczące kultury literackiej Dwudziestolecia i aktualną publicystykę. Łączą go przyjaźnie z wybitnymi przedstawicielami polskiej kultury, m.in. z Antonim Słonimskim i Pawłem Hertzem.
W roku 1973 obronił na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, u prof. Konrada Górskiego, pracę doktorską na temat Jerzego Lieberta. Od roku 1976 jest członkiem polskiego PEN Clubu.
W jego pracy pisarskiej szczególne miejsce zajmuje jedno z najbardziej zasłużonych na mapie polskiego chrześcijaństwa środowisk, jakim jest Zakład dla Niewidomych w Laskach, prowadzony przez Siostry Franciszkanki Służebnice Krzyża, i jego tradycja intelektualno-duchowa. Powstają szkice o takich postaciach jak ksiądz Władysław Korniłowicz, siostra Katarzyna Steinberg, siostra Maria Gołębiowska, Henryk Ruszczyc.
W roku 1976 wydaje głośne dwutomowe „Dzieła zebrane” Jerzego Lieberta, jednego z najwybitniejszych poetów polskich XX wieku, porównywanego przez niektórych z Norwidem. Kontynuacją i rozszerzeniem tamtego dzieła są „Listy do Agnieszki” Jerzego Lieberta, podane do druku przez Stefana Frankiewicza, z jego wstępem i komentarzami, opublikowane przez Bibliotekę „Więzi” w roku 2002. W opinii pisarzy, Jerzego Andrzejewskiego czy Jarosława Iwaszkiewicza, wyrażonej jeszcze w roku 1976, a także takich badaczy literatury jak Artur Hutnikiewicz, „Listy” te są arcydziełem polskiej literatury epistolarnej.
W latach 1974-1979 łączył pracę w Redakcji „Więzi” z wykładami z teorii kultury, prowadzonymi na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W tym czasie dużo jeździł po kraju, biorąc m.in. udział w Tygodniach Kultury Chrześcjańskiej w różnych miastach.
W roku 1979 wyjeżdża do Rzymu, gdzie przez dziesięć lat, do 1989, pracuje w redakcji polskiej „L’Osservatore Romano” w Watykanie. W tym czasie współpracuje z Radiem Watykańskim, Wolną Europą i Głosem Ameryki oraz z prasą emigracyjną i włoską. Uczestniczy w wielu międzynarodowych kongresach i sympozjach, reprezentując – zwłaszcza w okresie stanu wojennego – polską niezależną opinię publiczną. M.in. w roku 1984, wraz z Leszkiem Kołakowskim i Bohdanem Cywińskim, jest zaproszony na sesję specjalną Parlamentu Europejskiego w Strasburgu, na temat sytuacji w Polsce stanu wojennego, gdzie wygłasza przemówienie poświęcone sylwetce zamordowanego przez SB księdza Jerzego Popiełuszki.
W kwietniu 1989 wraca do kraju, obejmując funkcję redaktora naczelnego „Więzi”. Pełni ją przez sześć lat, do roku 1995, będąc jednocześnie doradcą Ministra Spraw Zagranicznych do spraw kontaktów ze Stolicą Apostolską. Bierze udział w pracach nad przygotowaniem konkordatu. W roku 1989 Lech Wałęsa powołuje go do Komitetu Obywatelskiego.
W latach 1990-1995 jest członkiem Komisji Kultury Episkopatu Polski, pracującej pod kierunkiem biskupa Bohdana Bejze.
W czerwcu 1995 zostaje mianowany przez prezydenta Lecha Wałęsę ambasadorem RP przy Stolicy Apostolskiej oraz ambasadorem przy Suwerennym Rycerskim Zakonie Kawalerów Maltańskich. Swoją misję dyplomatyczną pełni przez sześć lat, do jesieni 2001 roku. W tym czasie na czele polskich rządów stali kolejno: Józef Oleksy, Jerzy Cimoszewicz, Jerzy Buzek i Leszek Miller. Troską Stefana Frankiewicza jako ambasadora było m.in. utrwalenie dobrych i bliskich relacji między Rzecząpospolitą a Stolicą Apostolską, służących polskiej racji stanu, i poszukiwanie w Watykanie sprzymierzeńców na drodze integracji Polski z instytucjami jednoczącej się Europy.
Towarzyszy Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II w jego pielgrzymkach do Ojczyzny w 1997 i 1999 roku. Ważnym wydarzeniem w historii polskich stosunków dyplomatycznych z Watykanem był Rok Wielkiego Jubileuszu 2000, czas licznych wizyt oficjalnych i pielgrzymek z Polski, którym ambasador służył wsparciem organizacyjnym i merytorycznym.
Odznaczony najwyższymi orderami Stolicy Apostolskiej i Zakonu Kawalerów Maltańskich: Wielkim Krzyżem Orderu Piusa IX oraz maltańskim Krzyżem Wielkiego Oficera.
Po powrocie do kraju w 2001 roku pełni funkcje starszego radcy Ministra Spraw Zagranicznych oraz prowadzi działalność publicystyczną, na łamach „Więzi” i innych czasopism oraz prasy codziennej. Mieszka w Warszawie.
Zdjęcia:
Ambasador z Janem Pawłem II
Kapituła Nagrody
|
 |
|
